Entrada destacada

Becas y ayudas a alumnos de niveles postobligatorios

Convocatoria 2017-2018 El día 10 de agosto de 2017 se publicó en el Sistema Nacional de Publicidad de Subvenciones (no en el tradicional ...

domingo, 18 de junio de 2017

VUESTRA VOZ. Refugiados. Ponte en su lugar.


Unha historia pode ser contada a calquera pero non sempre é entendida por todos aqueles que a escoitan. Hai historias que non abonda con entendelas, compre sentilas. Para conseguir tal cousa non é suficiente ser un bó narrador, quen escoita ten que emocionarse, empatizar cos persoaxes, vivir cada escea como se fose un anaco da propia vida.
Hoxe imos contar unha historia que necesita unha importante implicación dos que a escoitades.
Para entendela e sentila temos que apelar a lembrazas, vivenzas persoais moi profundas e das máis dolorosas que teñades presentes na vosa mente.
José Antonio Soto. Profesor no CEIP Monte Caxado. As Pontes.




Estaba durmindo, un estourido xigantesco, un tremor que fixo caer obxectos na miña habitación, espertáronme. Asomeime á fiestra e non podía crer o que vían os meus ollos. Non era capaz de ver as luces vermellas da cheminea!..., porque non estaba en pé.
Papá!, caeu a cheminea..., xa non puiden decir nada máis..., outro estourido xigantesco fíxome estemorecer... Que estaba pasando?. Un fallo de seguridade terrible na central?.
Despois dun minuto de desconcerto sentimos un zumbido, coma se fose dun enxame de vésporas xigantes..., eran avións, unha ducia ou máis... Empezaron a deixa caer bombas.
Meu Deus!, morremos aquí!. Papá pilloume no colo e mamá ía diante... Saímos á rúa para colller o coche e fuxir lonxe do casco urbán... Non!!, esmagado polos cascallos do edificio de enfronte, sí!, o dos veciños!. Uff!!..., hai corpos..., están mortos!. Non!.
Cando aínda non acabo de asimilar o que estou vendo un veciño pasa nun Nissan e subimos á presa. Subindo pola Avenida de Ortigueira caeunos un edificio enteiro diante dos fuciños e desviámonos xunto correos. Había tanto ruído, tanta foula que nin sei como fumos dar a Pontoibo e trepar cara ao Caxado. Chegando a Poupariña a estrada tiña un burato xigante. Papá dixo: “Claro, o radar, seguro que o reventaron e de paso a estrada tamén”.
Metímonos por unha pista pero chegando ao Deveso quedámonos sen gasoil. Pasando por enriba dalgúns cascallos ao saír da vila debeuse danar o depósito de gasoil.
Cun medo e unha anguria inimaxinábeis puxémonos a camiñar. Mirei para atrás e víase que na vila o desastre non parecía ser pequeno. Había moitos focos de lume, pero aínda era noite e entre pó e fume non se podía saber ben a gravidade. Pero monte arriba, dúas horas despois, amenceu. Tremábanme as pernas cando pensei en ollar cara atrás... Mamaiña! Non!!, non creo que haxa un trinta por cen das casas en pé... Que está pasando? É unha guerra?
Axiña tivemos resposta. Divisamos unha casa ao lonxe e achegámonos. Nela, chorando coa radio na man e o teléfono na outra un home duns 40 anos..., e en cada man tamén “agarraba” dúas terribles noticias: pola radio enterouse do que sospeitábamos. Era un ataque militar inimigo. Estabamos en guerra!!. E polo teléfono enterouse da traxedia persoal. No piso das Pontes a muller e os dous fillos non voltarían. Naquel intre pensei en cantas persoas non volvería a ver. Puxen por primeira vez os pés na terra, sentín que aquilo era real e non un sono e..., que anguria máis grande..., non tiña alento e o peito apretábame tanto..., nin daba chorado..., pensei morrer nese intre..., as apertas dos meus pais déronme acios para abrir un raio de esperanza... BOOM!!! Outra cadea de estrondos e logo un ruído forte e contínuo...Mamaiña!!, o embalse..., vaia morea de auga..., coma un tsunami...Se alguén sobrevivira con esta sí que ía ser difícil.
Sen comida, vivindo do que o monte ofrecía estivemos unha semana, camiñando de noite e durmindo de día acochados.
Co frío e a fame o meu pai colleu unha bronconeumonía, tiña febre, estivo tres días empeorando cada vez máis e ao cuarto día, cando chegou a noite para seguir coa fuxida, fun espertalo. Non! Non! Papá!!..., xa non espertou.
Por que tanta maldade? Por que tanto odio? Que fixen eu? Que fixo meu pai? Mamá!! Por que? Non o entendo, por que?. Catro días despois chegamos á costa, entre Vicedo e Viveiro. Alí conseguimos subir a un pesqueiro duns quince metros de eslora. Eramos unhas trinta persoas. Fuximos cara Irlanda.
Durante quince días sobrevivimos a base de peixe que iamos capturando polo camiño e un par de galletas ao día, racionadas porque había poucas.
Meu Deus!, que non estaba nunha peli. Era real e non molaba estar de prota desta terrible historia. Xa era demasiado longa, non me gustaba e non había ao final un telón ou uns créditos que me fixeran voltar a unha vida normal, non, sería terrible, para sempre!.
En Irlanda estiven un ano vivindo nunha tenda de campaña militar, pasando moito frío e algo de fame, pero sobre todo, o máis duro, a anguria, o pesadelo de pensar que xamais voltaría á miña casa, a ver aos amigos, a abrazar ao meu pai. Xamais se cumprirían os meus soños. Xa non faría o ciclo de automoción no Castro da Uz nin montaría un taller no baixo do meu avó. Só tiña nas miñas mans soños mortos. Son un morto vivinte. Nin sequera sei para que vivir nun mundo tan cruel. Quero deixar de estar aquí... Porque está mamá..., e teño que coidala...senón.... Uff!.
Pero mamá ensinoume algo moi importante. Esta historia coñecedela porque ela abriu unha porta que eu pechara xa: a da esperanza e a confianza nalgunha xente boa que queda no mundo, capaces de axudar e loitar por un mundo máis xusto, por un mundo no que mereza a pena esa loita.
A dor non me abandoa, teño pesadelos, choro moitas veces pero tamén exhibo un sorriso cando uns olliños tenros me miran cunha expresividade tal que me están dicindo: Grazas por axudarme, por protexerme, por salvarme.
Pasou tempo e son médico. Tiña doce anos cando comezou esta historia. Teño corenta e sigo en zonas de guerra. É duro pero teño que facelo. É o único que me mantén vivo, teño que salvalos, é o único xeito que lle atopo a seguir vivo. Unha parte de min morreu. Sei que son un eterno traumatizado, pero esa dor, esa rabia quero usala correctamente, darlle a volta e usala para humanizar este mundo, para alimentar ese fío de esperanza que un día me deu coma o mellor agasallo a miña nai. Grazas, mamá!.

Cambiad el nombre del lugar por el vuestro, los datos geográficos y las localizaciones por las vuestras, y lo sentiréis todavía más cerca....Y si pasa aquí?


No hay comentarios:

Publicar un comentario